We liggen met z’n vieren in ons grote tweepersoonsbed. Zes uur. De wekker is gegaan. Meike en Janne mogen nog even rustig wakker worden bij ons in bed. We liggen moed te verzamelen om op te staan. Jacob, Meike en ik dan.

‘Janne krijgt ook dikker haar hè,’ zegt Jacob. Er is in ieder geval één dametje goed wakker. ‘Ikke heb niet dikke hare! Ikke ben klein! Ikke ben gloot! Ikke ben klein! Ikke ben baby! Ikke ben babymuis! Piep! Piep!’ Janne is twee. Dan is het ook nog een beetje zoeken naar wie je bent.