Meike heeft twee kaaskiezen. Kiezen zonder glazuur. Zacht, en er komen snel gaatjes in. Goed poetsen dus. Helaas was er toch een gaatje in gekomen. We moesten naar de tandarts. Jacob vond dat we dan allemaal maar direct voor controle moesten gaan, aangezien we de halfjaarlijkse controle rond de kerst hadden overgeslagen.

Ik was heel zenuwachtig. Vooral voor Meike. Ik heb zelf nooit een gaatje gehad, maar het lijkt me vreselijk. Het idee dat zo’n tandarts in de kies van mijn lieve kleine meisje moet boren… Brrr! Meike vond het ook spannend, maar was vooral bezig met de vraag of ze ook een kadootje mocht uitzoeken.

Bij de tandarts worden we opgesplitst. Meike en Jacob gaan samen, en Janne en ik. Janne’s tanden blijken wat dicht op elkaar te staan voor melktanden. Advies: flossen. Ik heb maar netjes ja geknikt.

Wanneer Meike uit de tandartskamer komt huppelen, kijk ik haar bezorgd aan. ‘En, deed het pijn?’ vraag ik. ‘Kijk, mama! Ik heb een armbandje gekregen!’ roept ze enthousiast. Belangrijke dingen eerst. En ja, het deed een klein beetje pijn. Maar onze kaaskop met kaaskiezen is gelukkig niet zo cheesy als haar moeder. We kunnen weer rustig ademhalen. En flossen.