Janne sliep al twee nachten slecht. Ik moest er om de één à twee uur even uit om haar deken weer goed te leggen. Eén zo’n nacht is te doen. Ik ben moeder, dus flexibel. Twéé zulke nachten eisen hun tol: een chagrijnige moeder. We bedachten een oplossing. Van een dekbed in ledikant formaat naar een normaal éénpersoons dekbed. Zoveel dekbed in zo weinig bed. Daar kom je niet onderuit.

Het werkte. Groot succes. Ik hoefde er maar één keer uit. Voor Meike dit keer. Ze stond met een bonkend hart naast haar bed. Nachtmerrie. Verder sliepen we de hele nacht aan één stuk door. Om zes uur werd ik wakker. Ik zag dat het zes uur was. En ik hoorde nog geen kinderen. Hoera, een échte nacht! Ik was zó enthousiast, dat ik niet verder kon slapen. Goeiemorgen.