Ik geef het toe. Ik mis stiekem de Nigeriaanse zon al een beetje. Het vriest niet meer, maar het is nog steeds waterkoud. Vandaag dus lekker binnen knutselen. Gisteren struinde ik met Meike pinterest al even af. Daar viel Meike’s oog op konijntjes, gemaakt van pompoms. Er werd wol gekocht. Roze, precies volgens Meike’s wensen. Oogjes, en wat vilt voor de oren.

Vanmorgen was het dan eindelijk zover. Meike had de hele nacht moeten wachten. Daarna moest ze nog ontbijten. Maar om half acht konden we dan toch echt aan de slag. En dat viel een beetje tegen. Voor het maken van pompoms heb je best veel geduld nodig. Net wat te veel voor een kleuter. Gelukkig had ik nog een klein restje geduld op voorraad. Genoeg voor twee pompoms.

En toen konden we geen lijm vinden bij opa en oma thuis. Op naar de plaatselijke supermarkt. Daar was de lijm ook op. Het leek zowaar Nigeria wel. Gelukkig had de plaatselijke bouwmarkt nog een tube. Konden we voor de lunch eindelijk ons konijntje afmaken.*

Het is heel mooi geworden. Wel wat ziekelijk. Op pinterest ziet het er heel mooi uit, zo’n pompom konijntje. Maar in praktijk is het heel lastig om oogjes en oren op die draadjes van een pompom vast te plakken. ‘Roosje’ moest vanmiddag dus regelmatig even naar de dokter. En dan weer opdrogen in het ziekenhuis. Maar we hebben wél eindelijk een huisdier. En een dagvullend programma gehad.

*Morgen heb je kans dat de dierenbescherming hier op de stoep staat. Met een tip van een medewerker van de supermarkt of bouwmarkt. ‘We hebben lijm nodig voor onze konijntjes!’ Dat moet toch enige argwaan opwekken.