Janne doet altijd een middagslaapje. Als ze ’s ochtends naar school is geweest, is ze daar ook echt aan toe. Ik was dus vanmiddag ook in de veronderstelling dat ze heerlijk lag te slapen. Tot er op eens een klein meisje de keuken in kwam lopen. Ze wijst met haar vingers naar haar mond. ‘Díe, mama, díe! Bah vies!’ zegt Janne met een vies gezicht. Ik zie iets wittigs rond haar mond. Ik ruik een vrij doordringende geur. Geen crème dit keer. Ook geen tandpasta. Het is nagellak. Ze heeft haar teennagels proberen te lakken. Dat is gelukt. Daarbij nam ze de rest van haar voet en een stuk been mee. En ook rond haar mond heeft ze blijkbaar iets geprobeerd. Gelukkig koos ze een vrij neutraal lichtroze kleurtje. En gelukkig was er een buurvrouw met nagellakremover.