Het was een gedenkwaardige maaltijd. Onze avondmaaltijd. We aten namelijk hartige taart. Janne eet (bijna) altijd alles. Ook nu. Niets bijzonders aan. Maar Meike is op een leeftijd dat ze veel dingen níet lekker vindt. Vooral niet als het door elkaar zit. Zoals bij een hartige taart. En als er paprika door zit. Dat is rauw wel lekker. Achter de tv ofzo. Maar warm? Ergens doorheen? Naast paprika en kip zat er ook nog ui door deze taart. Heel vies natuurlijk. En aubergine. Een beetje soppig. En bruin-grijzig van kleur geworden.

Ik had zin in die hartige taart. En ik had na het weekend weer nieuwe moed om het maaltijdgevecht aan te gaan. Dus we aten vanavond gewoon kiptaart met paprika en aubergine.

Ik haal de taart uit de oven. Twee nieuwsgierige hoofdjes kijken mee. Ik zet me schrap. Maar het commentaar blijft uit. Ook wanneer de taart op het bord ontleed wordt, hoor ik geen gezeur. Zelfs de stukjes bruin-grijze aubergine gaan gewoon hun mond in. Ik eet met ogen zo groot als schoteltjes mijn eigen stuk op. Geen enkel commentaar. Eén vraagje maar, wanneer Meike haar stuk bijna op heeft. ‘Mama, zit er soms papier door?’ ‘Euh, nee,’ zeg ik. ‘Maar dit smaakt naar papier,’ zegt ze met haar mond open, om te laten zien wat er zo naar papier smaakt. Ik zie een uitgekauwd stuk kip. Die kip was inderdaad wat droog geworden. Een gedenkwaardige maaltijd. Bij deze vastgelegd.