Hij was gelukt. De ‘torta di cioccolato’. Gelukkig maar, want ik had Meike donderdag al laten zien welke chocoladetaart ik dit weekend ging maken. Niet slim van mij. Ze moest nog drie nachtjes slapen tot ze hem kon proeven. Voor elk nachtje kwam de vraag of het dan morgen als ze wakker werd eindelijk zo ver was. En na elk nachtje kwam de vraag of het vandaag de dag van de chocoladetaart was.

Vandaag was het eíndelijk zover. Helaas kregen we nog geen taart bij het ontbijt, zoals Meike opperde. Nee, ze moest nog wachten tot het koffietijd was. Dat was héél moeilijk. Iets met ‘vrouwen en chocola,’ denk ik. Maar de beloning was groot. Hij was heerlijk. We kregen vanavond zelfs nog een stukje. Als toetje. En morgen gaat de andere helft van de taart met Jacob mee naar het werk. Anders moet mijn sportschema te veel worden aangepast.