Dat uitslapen werd natuurlijk niks. We probeerden het opstaan nog wat te rekken door Meike en Janne in hun eigen kamer te laten spelen. Meike probeerde Janne in de kamer te houden, maar daar was geen houden aan. Janne vond het ochtend. ‘Papa! Wakkeworde! Óchtend! Janne hommer! Janne bloot! Janne thee!’ Ook Meike hield het na vijf minuten voor gezien. Er was geen leuk speelgoed op hun kamer. ‘Dan pak je toch wat uit de woonkamer om mee te spelen,’ suggereer ik. ‘Ja!’ roept ze enthousiast. ‘Ik wil die hele kast met speelgoed op mijn kamer! Kom Janne, dan halen we al ons speelgoed op!’ Dat was ook weer niet de bedoeling. ‘Nee, dat gaan we niet doen. Je kunt gewoon één ding pakken om mee te spelen. Anders wordt het één grote bende op jullie kamer,’ zeg ik. Meike heeft daar andere ideeën over. ‘Maar bij kamers geeft dat niet, daarom heet het ook een kámer!’ legt ze uit. Het was valse hoop.