Jacob komt thuis uit zijn werk. ‘Papa, waarom speel jij nooit Spider-Man?!’ roept Meike beschuldigend. ‘Euh…’ hoor ik Jacob denken. ‘Ja, die is blauw! Jij houdt toch van blauw?!’ gaat ze verder. ‘Ja, daar heb ik niet echt tijd voor,’ probeert Jacob. ‘Mama, ken jij Spider-Man ook?’ vraagt Meike dan aan mij. ‘Wil jij graag de roze zijn?’ vraagt ze direct door. ‘Ja,’ antwoord ik veilig. Meike komt er niet helemaal uit wie welke kleur mag zijn. Ze verandert daarom maar in een springkikker.

Later komt Spider-Man toch weer boven. Ze heeft er op school waarschijnlijk over gehoord, maar weet eigenlijk niet wie Spider-Man is. Jacob laat het zien op zijn laptop. Enthousiast legt hij uit dat Spider-Man draden uit zijn handen kan schieten en daar zo aan kan slingeren. ‘Maar hij is heel erg eng!’ roept Meike teleurgesteld. Jacob vertelt dat hij een held is. Hij vangt juist de boeven. ‘Bestaat hij echt?’ vraagt Meike voorzichtig. ‘Nee,’ zegt Jacob. ‘Echtwaar? Weet je zeker dat hij niet bestaat? Ik vind Spider-Man niet leuk.’ Spider-Man heeft het niet gehaald in dit meidenhuis.