Ook in het weekend staan we vroeg op. Janne heeft dan honger, dus we zitten al vroeg aan het ontbijt. Ongeduldig zitten Meike en Janne op hun stoel te wachten terwijl wij de tafel dekken. Meike heeft haar ontbijt snel naar binnen gewerkt en wil graag gaan rolschaatsen. (Ja, dat mag hier in huis.) Ze heeft hulp nodig bij het aantrekken van de rolschaatsen. ‘Je moet even wachten tot we klaar zijn met eten,’ zegt Jacob. ‘Maar ik wil nú rolschaatsen!’ roept ze. Na nog wat langer zeuren is Jacob het zat. ‘Je moet nu stoppen met zeuren. Ik heb gezegd dat je even moet wachten tot we klaar zijn met eten,’ zegt hij. ‘Maar hoe lang dúúrt dat nog?’ Lastig, niet zeuren. Dan gooit ze het over een andere boeg. ‘Eet even door, sufferd!’ roept ze. Het is even heel stil aan tafel. Dan beginnen Jacob en ik heel hard te lachen. Opvoedkundig heel verantwoord natuurlijk. Wat een ongeduld.

Later op de ochtend lezen we samen het bijbelverhaal van Jona. Meike is heel enthousiast wanneer we ook nog een walvis gaan knutselen, met Jona in zijn buik. ‘Duurt dat lang? Want ik hóu van duurt lang!’ Het ongeduld is vrij selectief geloof ik.