Ik was vanmiddag nietsvermoedend aan het skypen met een zusje. Meike zat in de keuken. Ze sloeg enthousiaste kreten uit. Ook Janne klonk enthousiast. Toen ze even later de woonkamer inliepen zag ik waarom. Ik schrok me rot. Meike is al een paar dagen ziekjes. En ik speur af en toe haar lijf even af, op zoek naar de vlekjes die Janne vorige week had. Maar dit was wel heel bont. En vooral blauw. Meike was zelf heel trots. Vooral haar ogen waren goed gelukt. Vond ze zelf. Het is minder leuk als je moeder het er direct weer af poetst. Of probeert te poetsen eigenlijk. En dan de rest van de middag steeds weer in de lach schiet als ze je ziet. Dan heb je spijt. Het slijt wel, die donkerblauwe stift. Papa vindt haar gelukkig nog steeds mooi.