‘Nee! Janne niet eten. Bah! Vies!’ Janne wil niet eten. Spaghetti, iets wat ze normaal gesproken wel lekker vindt. Ze schuift haar bakje demonstratief aan de kant. ‘Janne níet lekker. Janne níet eten.’ Meike probeert haar over te halen. ‘Janne, probéér gewoon een hapje, dan zul je zien dat je het wél lekker vindt,’ zegt ze. ‘Kijk naar míj! Ik vind het ook niet héél erg lekker, maar ik eet het toch op!’ En nog een laatste poging: ‘Janne, eet gewoon een paar hapjes, dan krijg je van mij een hele dikke knuffel!’ Het werkt allemaal niet. Janne eet geen hap.

Wanneer Jacob het een half uurtje later nog eens probeert, eet ze wel. Helemaal zelf. Haar hele bakje leeg. Een echt papa’s kindje.