Janne heeft het ‘klippûh’ ontdekt. Ze zat vanmorgen heerlijk rustig te knippen. Een A-viertje. In allemaal hele kleine snippertjes. Ze is zo geconcentreerd bezig dat ze per ongeluk de pot stiften naast haar van tafel stoot. ‘Ruim je die stiften even op, Janne?’ vraag ik. ‘Nee, ikkûh bézug. Ik kanniet goed,’ is het antwoord. Ze knipt rustig verder. Ik probeer het nog eens, maar ze is het er niet mee eens. ‘Mama doen. Ik kanniet. Ik gloot,’ is haar definitieve antwoord. Ze is te groot. Duidelijk.

Wanneer Meike thuis komt uit school wil ze ook graag naaien, net als mij. Ze krijgt een meetlint en begint iedereen op te meten. Ze meet ook zichzelf. ‘Hoeveel ben ik nu?’ vraagt ze met het meetlint om haar buik. ‘Euh, vijftig!’ roep ik zomaar een getal. ‘Oh, dat is jong!’ zegt ze enthousiast. ‘Kijk mama, en zó dik is papa!’ roept ze. Het meetlint wordt helemaal uitgerold.