Ik ging lekker een dagje shoppen in Groningen. In mijn eentje. Door de vrieskou liep ik vanmorgen naar de bus. Een meneer en mevrouw van middelbare leeftijd kwamen me tegemoet gefietst. Noordelingen staan niet echt bekend om hun spraakzaamheid. Een ‘moi’ is al zeer uitbundig als je een onbekende groet. Deze meneer had er zin in vandaag. ‘Ikweej twè wao jehann zi’n!’ roept hij, met zijn vinger naar mij wijzend. Ik ga er maar even vanuit dat het iets positiefs is. Dus ik glimlach een grote glimlach. Ondertussen probeer ik deze begroeting te ontcijferen. Hardop herhaal ik zijn uitroep, net zo lang tot ik het heb. ‘Ik weet wel waar je handen zitten!’ Die had ik inderdaad lekker diep in mijn jaszakken gestopt. Toch leuk, zo’n volzin, zomaar op straat in Drenthe.