Na de hangdag van gisteren, beginnen we vandaag goed. Even lekker naar het bos. Dat is al weer even geleden voor Meike en Janne. Ze willen allebei persé hun nieuwe zilverkleurige, hartvormige tasje van Frozen mee. Perfect voor een boswandeling natuurlijk. Janne hangt ook nog een speelgoedverrekijker om haar nek.

Wanneer we een paar stappen hebben gezet kijkt Meike verschrikt naar iets voor haar op het pad. ‘Oh nee! Hemeltjelief! Wat is dat nou?! Is dat modder?!’ roept ze uit. De boswandeling is een echt avontuur.

Janne kijkt de laatste meters van onze wandeling wat sip. ‘Hommer,’ zegt ze. We hadden net ontbeten. Honger zou het vast niet zijn. ‘Slapûh,’ probeert ze dan. Het was nog vroeg. Moe kon ze ook nog niet echt zijn. Toch voelt er iets niet lekker. Het is even stil. Dan weet ze wat haar dwars zit. ‘Koud,’ zegt ze met een grote pruillip. Nog een klein weekje. Dan zitten we weer in het warme Afrika.