De avondmaaltijd verliep vrij soepeltjes vandaag. Alleen die beker water leegdrinken. Dat is er bij Meike inmiddels goed ingedrild. Janne heeft nog wat training nodig. Dus ook daar pakken we even door. ‘Eerst je beker leegdrinken, dan mag je van tafel,’ leg ik haar uit. Ze kijkt me glimlachend aan en wijst naar mijn wenkbrauwen. ‘Mama blauw, Janne blauw, Meike blauw,’ vertelt ze al wijzend naar onze wenkbrauwen. Ik vraag me met opgetrokken wenkbrauwen af of ze me misschien niet begrijpt. Of het is juist een slimme afleidingsmanoeuvre. Ik loop even naar de keuken om het brood uit de broodbakmachine te halen. Vanuit de keuken zie ik haar snel de stoel af klimmen. Ik ga er direct op af. ‘Nee Janne, éérst je beker leegdrinken. Dan mag je van tafel.’ Ik zet haar weer terug op de stoel. Ze kijkt me heel zielig aan. ‘Papa toe. Papa tliegtuig. Papa oma. Janne mee!’ Geen twijfel mogelijk. Ik laat me niet meer van de wijs brengen. Die beker gaat nu leeg.