Vanmorgen moesten Janne en ik op onderzoek uit. We hadden een nieuw strijkijzer nodig. De oude had het gister begeven. Wie had dat ooit gedacht. Dat ik dat een noodzaak vond. En geen dag zonder zou kunnen. Ik strijk nog steeds geen was, maar als je wilt naaien moet je tussendoor ook echt naden strijken. Geen ontkomen aan. Ik was wat ongerust over het aanbod strijkijzers hier. Dat was totaal niet nodig. In de eerste winkel waar we kwamen hadden ze zeker 25 verschillende modellen beschikbaar. Met of zonder allerlei ingewikkelde opties. En prijzen variërend tussen de 10 en 150 euro. Wat kies je dan? Als echte Nederlander heb ik de gulden middenweg gekozen. Niet de duurste, en niet de goedkoopste.

Vanavond kwamen er drie collega’s van Jacob uit Nederland eten, waaronder een oud studiegenoot van mij. Erg leuk om elkaar weer even te spreken, en dat in Lagos, out of all places. Mijn research & developement zijn wat meer gericht op andere materialen dan voedsel tegenwoordig, maar een biertje lusten we allebei nog wel.