Na het avondeten moet er altijd nog wat energie opgemaakt worden hier. Vanavond gingen we een fietswedstrijdje doen. Meike nam de snelle roze puky loopfiets met luchtbandjes. Janne ging voor het houten koeien loopfietsje. En ik zat opgescheept met het allerkleinste houten loopfietsje van de kringloop. Na twee seconden had ik al door dat het een pijnlijke onderneming ging worden. Dat kleine houten zadel was niet geschikt voor de afstand tussen mijn billenbotjes. Gelukkig werd dat direct door Meike opgelost met een kussentje. Nu was er alleen nog dat stuurtje dat in mijn bovenbenen prikte. En de veel te korte afstand tussen het zadel en de vloer.

Het parcours ging van de woonkamer, recht door de gang richting de slaapkamer. Wie het eerst in de slaapkamer was had gewonnen. Ik had een goeie start, maar werd onderweg ingehaald. Eerst Meike. Toen Janne. Na één ronde had ik al spierpijn in mijn benen.

Ik heb nog twee dappere pogingen gedaan. Tevergeefs. ‘Mama, ik vind het ook nooit leuk als ik verlies. Dus jij krijgt mijn bal. Daar mag je morgen de hele dag mee spelen,’ zegt Meike gul. Mocht je me morgen wat vreemd zien lopen, met blauwe plekken op mijn benen, begin er maar niet over. Ik kan slecht tegen mijn verlies.