Meike heeft een vriendinnetje te spelen. Ze gaan tekenen. In een flink tempo gaat er heel wat papier doorheen. Ze tekenen allebei steeds ongeveer hetzelfde. ‘Ik ga mijn gelíefde tekenen,’ zegt Meike’s vriendinnetje enthousiast. We hebben het even over geliefden. ‘Die van mij heet Jacob,’ zeg ik. Dat is héél grappig. ‘Dat kan helemaal niet! Dat is nog maar een jongen! Die zit bij ons in de klas!’ ‘Ja, maar Meike’s papa heet ook Jacob,’ leg ik uit. ‘Ja! Ik ga ook mijn geliefde tekenen!’ roept Meike dan. ‘De mijne heet Fee,’ zegt ze. ‘Euh, ja, dat kan natuurlijk,’ zeg ik. Liefde kent geen grenzen. ‘Ja, want het ís een fee,’ verklaart ze. Echte liefde kent geen grenzen. Ook deze twee tekeningen van hun geliefden worden bíjna hetzelfde. Meike’s geliefde heeft vleugels.