We hadden een wat dramatische start vanmorgen. Eigenlijk vooral Meike. Janne start ’s ochtends altijd heel goed. Te goed. Meike bleef net wat te lang in bed liggen. Daardoor hadden we iets minder tijd voor een uitgebreid kleding keuze moment. Ze is vier, maar al zeer precies in wat ze wel en niet aan wil. En wat bij elkaar past. Dat heeft ze niet van mij. En daar ging het al fout vanmorgen. Ik zocht snel een jurkje uit. Fout natuurlijk. Totaal niet geschikt voor vandaag, volgens Meike. Onderweg naar school is ze nog bezig haar haarband op haar hoofd te zetten. Als je haar maar goed zit. De haarband zit alleen niet lekker. ‘Au! Au! Die doet zo pijn! Straks krijg ik nog gaatjes in mn oren! roept ze huilend. Janne zit tevreden in haar autostoeltje naar buiten te kijken. Ze ziet een trekker voorbij komen. ‘Ja,’ zeg ik, ‘die hadden ze bij opa en oma ook achter het huis, hè?’ Ook dit vrolijke tafereel eindigt in een drama. ‘Oh, ik hoop dat opa en oma nog niet dood zijn. Alsjeblieft niet!’ jammert Meike. Als Meike op school de klas in loopt wordt het me duidelijk. ‘Juf, ik ben nog niet helemaal wakker,’ zegt Meike met een gaap. Dat heeft ze dan wél weer van haar moeder.