‘Ik weet niet wat ik ga zingen voor papa. Wil jij het verzinnen mama?’ vraagt Meike. We hebben gegeten en wachten nog even tot Jacob thuis komt om Meike en Janne naar bed te brengen. ‘Misschien over hoe het op school was?’ opper ik. ‘Nee, over bloemen,’ zegt ze. ‘Nee,’ herstelt ze zich met een glimlach. ‘Het is nog een geheim… Ik ga even oefenen Janne!’ Zodra ze klaar staat om te oefenen horen we de sleutel in de voordeur. ‘Janne, we moeten snel op het podium gaan staan! Papa, ga maar zitten op de bank! Mama, jij moet er naast!’ Enthousiast organiseert Meike haar optreden. Op een kleedje voor de bank zingt ze vol overgave over een baby die huilt. Over een lieveheersbeestje dat kruipt door het bos. Over een bijtje dat zoemt. En dan wordt er ook nog uitgebreid gedanst. Glimlachend kijken Jacob en ik elkaar aan. ‘Wat is het toch een schatje,’ denk ik. ‘Ze danst bijna net zo goed als ik,’ zegt Jacob. Daar wijd ik verder maar niet over uit.