Ik vraag het me elke keer af. Hoe doen andere ouders dat? Rijst eten met kinderen. Hier gaat het nooit goed. Ze krijgen al een handig bakje. En een lepel. Ook aan de motoriek kan het niet liggen. Die is prima ontwikkeld. En toch sproeit er altijd rijst alle kanten op. Niet een beetje naast het bakje. Nee, in een straal van twee meter om de tafel ligt dan rijst. Veel rijst. Aggie neemt graag de rijst die overblijft mee naar huis en mijn kinderen gooien grote ladingen op de grond. Mijn frustraties lopen vandaag hoog op. Ik ga van overleg-modus naar de heel-streng-modus. Zó streng dat Meike van schrik zelfs een gilletje geeft. Het helpt allemaal niets. Uiteindelijk vraag ik Meike hoe we dit de volgende keer anders kunnen doen. ‘Mama, jij hebt een wagentje nodig voor op de tafel. Met een knopje erop. En als je dan op dat knopje drukt, dan gaat die rijden en kun je alles vangen.’ Ik denk dat wij voorlopig geen rijst meer eten. Tot dat wagentje ontwikkeld is.