Meike had vandaag haar allereerste spreekbeurt. Ze mocht wat over haarzelf vertellen in de klas. Ze nam het kleine fotoboekje mee dat ik had gemaakt voor we naar Nigeria gingen. In de auto op weg naar school kijken we dat samen nog even door. Opa Oehoe. Oma Tine. ‘Oh, dat is jou mama. Die mis je hè? Daar mag je wel even naar kijken hoor. Tot we bij school zijn.’ Het is even stil. Meike denkt na. ‘Wil je een appje sturen naar je moeder?’ vraagt ze. ‘Nou, ik denk niet dat dat kan. Ik weet niet of ze in de hemel wel een telefoon hebben.’ antwoord ik. ‘Wat zou je dan in zo’n appje zetten?’ denk ik ondertussen.

Meike heeft haar eerste spreekbeurt goed doorstaan. Helemaal in haar element. In de auto terug naar huis komt ze nog even terug op de dood. ‘Ik ben niet dood, Janne,’ stelt ze haar zusje gerust. ‘Ik ging niet omhoog.’