Janne is bijna twee. En dat zegt eigenlijk genoeg. Met name het naar bed brengen is nogal een opgave. Een opgave die ik meestal aan Jacob probeer over te laten. Maar ook zijn geduld wordt flink op de proef gesteld. Het ‘naar bed brengen’ gaat eigenlijk prima. Het ‘in bed houden’ is een ander verhaal. Ze is inmiddels zo handig dat ze in twee seconden weer uit haar ledikant geklommen is. En dan zoekt ze een fietsje en komt weer gezellig de woonkamer ingefietst. Heel triomfantelijk. En rustig vijftien keer opnieuw.

Ze doet ook nog een middagslaapje. Dus vandaag nam ik me voor om daar niet te streng mee te zijn. Als ze er weer uit zou komen, zou ik haar gewoon laten. Misschien dat ze dan ’s avonds wel wat makkelijker gaat slapen. En misschien ’s ochtends wel iets langer.

Ze ging natuurlijk direct slapen vanmiddag. Vooral niét doen wat mama wil. Het is een fase.