‘Schipper mag ik overvaren, ja of nee? Moet ik dan ook geld betalen, ja of nee?’ ‘Ja!’ ‘Hoe?’ Het is de bedoeling dat de schipper nu vertelt hoe je naar de overkant mag, waarna de schipper je vervolgens probeert te tikken. Maar Jacob en ik hebben een kort nachtje gehad. En we zitten aan tafel voor de lunch. Dus het is ook best leuk zonder het competitieve deel. Vooral als Meike de schipper is.

‘Hoe?’ vraag ik. ‘Poepen!’ roept Meike. Ik doe mijn best. Meike krijgt een giechel lachje dat niet meer stopt. Meike blijft nu natuurlijk de schipper. Poep is héél grappig. ‘Poepen en scheten!’ ‘Zwemmen in de poep!’ Ik blijf vol overgave mijn best doen. En ik ben best goed. ‘Poepen in je koffie!’ Ook dat lukt. ‘Ja, en nu opdrinken,’ mengt Jacob zich ook in het spel. Ik speel mee. Bij Meike lopen fantasie en werkelijkheid nog wat door elkaar. ‘Néé! Niet doen!’ roept ze. Poep is héél grappig, maar dit gaat haar te ver. ‘Ja,’ gaat Jacob nog even door, ‘nu moet je het ook opdrinken.’ Ik zet mijn kopje aan mijn lippen, wanneer Meike me op het nippertje weet te redden. ‘Nee! Ìk ben de schipper papa! Niet opdrinken mama!’ schreeuwt ze in paniek. Gelukkig heeft de schipper altijd gelijk. En gelukkig was het maar een spelletje.