Vanmorgen op weg naar de kerk stopte de auto ermee. Gelukkig stond Meike’s juf ook in dezelfde file, op weg naar de kerk. Daar mochten we instappen. Een geschenk uit de hemel. De papa’s gingen lopen. Dat ging net zo snel. Er lag namelijk ergens voor ons een vrachtwagen ondersteboven op de rotonde. We kwamen na het zingen de kerk in. En met Uber weer thuis.

Na een heerlijke middag aan het zwembad heeft Meike nog een belangrijke vraag, die weer een heleboel nieuwe vragen oproept. ‘Hoelang ga je dood?’ ‘Nou, dat duurt nog wel even,’ antwoordt Jacob. ‘Ja, nu nog niet hoor,’ stel ik haar gerust, ‘dat duurt nog heel lang.’ ‘Leef je dan nog?’ vraagt Meike. De mummies van vorige week nog in haar achterhoofd. ‘Ja,’ zegt Jacob, ‘in de hemel.’ ‘Oh! Vlieg ik dan door de lucht?’ vraagt Meike enthousiast. ‘En als we dood zijn, kunnen we dan wel praten? En bewegen? En eten?’ ‘Ja’ zegt Jacob. ‘Dan heb ík zin in snoepjes en ijsjes!’ roept Meike. ‘Kunnen we ook slapen als we dood zijn?’ ‘Ja,’ zegt Jacob. ‘Hebben ze dan wel genoeg badkamers en bedden? En ook mooie tekeningen? En een groot zwembad? Heeft de hemel álles?’