Normaal wordt Meike vrij langzaam wakker. Net als haar moeder. Vanmorgen was ze direct klaarwakker. ‘Oh! Oja! Ik ben vandaag het hulpende handje!’ Ontbijten, aankleden, vlechtje in het haar, het ging nog nooit zo soepel. We moesten zeker op tijd zijn vandaag. Met haar neonroze jurk stapt ze in de auto. ‘Zullen ze me wel kennen zo? Als ik helemaal roze ben?’ vraagt ze ongerust. ‘Natuurlijk! Als ik een andere jurk aan trek, dan herken je mij toch ook? Dan kijk je naar m’n hoofd en dan zie je dat ik het ben.’ Ze kijkt me eens goed aan. ‘Ja, jouw hoofd is een beetje rond. Jouw hoofd lijkt net als een wurm.’ Goeiemorgen.