‘Mama, als je honderd jaar oud bent, weet je alle plekken.’ zegt Meike vanmorgen aan het ontbijt. ‘Ja,’ zeg ik, ‘dat denk ik ook. En als je vier jaar bent dan?’ wil ik weten. ‘Twee’ zegt ze. ‘Nee, dríe! De trampoline, de speeltuin èn het zwembad.’

Als je vier bent, ben je ook al groot. Heel groot. In de auto, van school naar huis, wordt duidelijk hóe groot. Ze geneert zich niet voor de nog grotere buurjongen naast haar op de achterbank. ‘Mama!’ roept ze, ‘ik heb vandaag op school hélemaal zèlf afgepoept!’ Há, zo groot al dus.