Ver weg in Nigeria. Maar door alle techniek tegenwoordig soms ook even dichtbij. Vanmorgen spraken we via Skype een zusje en vriend. Vol enthousiasme laat Meike haar zelfgemaakte tas zien. Ook Janne is enthousiast. Natuurlijk moeten we even ‘ons’ zwembad laten zien.

Op een gegeven moment kruipt Meike tegen me aan. ‘Mama… ik ken ze eens niet meer. Ik woon nu al zó lang in Nigeria.’ De eerste drie weken zijn voorbij gevlogen. En er is zoveel gebeurd dat het ook al zoveel langer lijkt. Gelukkig durven deze oom en tante het aan. De eerste logeerpartij staat gepland.