Vanmorgen ging om zes uur de wekker. In Nederland is het dan zeven uur. Een prima tijd om op te staan. Sinds we in Lagos zijn is Janne zeker om zes uur wakker. En Meike dus ook. Vanmorgen was een uitzondering. Vanmorgen was iedereen nog in diepe slaap. Zo gaat dat. Als je op tijd op moet staan, slapen ze uit. En als je uit wilt slapen, zijn ze vroeg wakker. Gelukkig is het aankleden hier simpel. Nachtjapon uit. Jurk aan. En gaan.

Janne hoeft op dinsdag niet naar school. Na een relaxt ochtendje gaan we ’s middags samen Meike ophalen. Janne heeft haar grote zus gemist en geeft haar een dikke knuffel. ‘Jullie hebben me een héle dag gemist hè!’ roept Meike. Dat hebben we. In de auto naar huis wil Meike aan Sunday vragen hoe lang het nog duurt voor we thuis zijn. Ze krijgt Engelse les op school. Dus ze stelt haar belangrijke vraag in het Engels. Een heel bijzondere variant van het Engels. Sunday verstaat er niks van. Ik ook niet. Ik wil aan Sunday uitleggen wat ze wil vragen. Direct word ik onderbroken. ‘Nee! Ik hèb het al gevraagd!’ Gelukkig heeft Sunday het inmiddels begrepen. ‘Twenty minutes.’ Net genoeg om nog even in slaap te vallen.