Vanmiddag gingen we Jacob ophalen van zijn werk. Meike, Janne en ik. Een uurtje rijden in de auto. Vanalles te zien. Mensen die langs en op de weg spullen verkopen. Veel vrouwen dragen de koopwaar op hun hoofd. Wij hebben thuis ook al even geoefend met kussens. Het is nog best lastig. Ook nu is Meike weer zeer onder de indruk. ‘Dragen ze alles op hun hoofd mama? Dan kunnen mijn handen wel weg.’ Is haar conclusie. ‘Wil je dat echt?’ vraag ik. ‘Nee,’ zegt ze. ‘Dan kan ik geen kadootjes aanpakken.’

Op Jacobs werk worden we enthousiast ontvangen. Op z’n Nigeriaans. Janne vindt het wat overweldigend. Meike springt en schreeuwt enthousiast mee. Laat zich gewillig optillen. Deelt een high five uit waar dat gevraagd wordt. Wat een aandacht. ‘Ze zijn allemaal dol op me! Wauw! Ze vinden me leuk!’

Een beetje beduusd zitten we weer terug in de auto. Meike is er nog vol van. ‘Morgen ochtend wil ik weer komen! Papa, jij bent toch de baas over je werk? Morgen wil ik weer komen!’