Meike werd vanmorgen om half zeven wakker. We hebben allebei heerlijk geslapen in de tent. ‘Mama, wat is dat? Dat geluid?’ ‘Wat denk je?’ antwoord ik. ‘Een uil?’ vraagt ze enigszins bezorgd. ‘Ik denk een duif,’ stel ik haar gerust.  ‘Jij zei een duif dénk ik. Dan weten we het dus niet zeker. Dan is het misschíen een duif. Als het géén duif is, dan kán het een uil zijn.’ ‘Je kunt even buiten gaan kijken,’ opper ik. ‘Ik wil er liever één op jou telefoon zien. Dan ben ik veiliger. En daarna gaan we weer slapen, hè? Wanneer slapen ellen?’ ‘Overdag’ zeg ik tevreden. We konden nog zeker een half uurtje blijven liggen.

Vandaag moesten oma en ik dus uitvechten wie er vannacht bij Meike in de tent mocht slapen. Meike vond dat geen goed plan. ‘Niet vechten. Ík kies wel iemand uit. Jij bent al een keer geweest mama. Nu is oma aan de beurt.’