Vanmorgen bracht ik eerst Jacob naar het station met Meike en Janne. Hij vertrekt voor de laatste keer alleen naar Nigeria. De volgende keer vliegen wij mee. Wij logeren nu nog even lekker twee weken bij opa en oma in Drenthe.

Wanneer we weer bij opa en oma zijn, bouwt Meike verder aan haar vogelnestje van gras. Janne mag ook helpen. ‘Mama, ik heb ook wat water nodig!’ commandeert Meike als het bijna klaar is. ‘Water?’ vraag ik verbaasd. ‘In een vogelnestje?’ Maar goed, het is zomer. Als er water nodig is, komt er water. Het vogelnestje krijgt een beetje water.

Ik bedenk alvast hoe ik een vogeltje in elkaar zou kunnen knutselen. Met dat water lijkt me een papieren vogeltje niet zo praktisch. Dan komt Meike het huis uit lopen. Met een walvis. Een blauwe knuffel walvis. ‘Kijk mama, deze walvis kan eieren leggen.’ Ze zet hem tevreden boven op het nest. Ik moet even heel diep graven in mijn biologie kennis. Nee, walvissen leggen geen eieren. Walvis. Vis. Vissen leggen eieren. Maar er was iets met die walvis. Ik heb het toch nog even gegoogled. Een walvis is helemaal geen vis. Dus toch geen eieren. ‘Kijk, hij legt blauwe eieren!’ roept Meike. En jahoor, na een uurtje is er een ei uitgekomen. Er zit zowaar een blauwe knuffel walvis op het nest. ‘Moet hij niet zwemmen?’ vraag ik ongerust. Het is dan geen vis, maar ik dacht wél dat een walvis hoort te zwemmen. ‘Ja, als álle eieren uitgekomen zijn. Dan breng ik ze naar het meer. Geen zorgen mama.’

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. En de kleur is blauw.