Het huis is overgedragen. Wij blij, zij blij. Vanmiddag zijn wij ook naar opa en oma gereden. Meike en Janne hebben het daar leuk gehad. Meike heeft enthousiast het fietsen weer opgepakt. Ze heeft net drie kwartier gefietst wanneer wij aankomen. En ze laat haar nieuwste skills zien: ze kan zelf schommelen. Ik heb vele pogingen gedaan om haar dit te leren. Zonder resultaat. Ze wilde geduwd worden. Nieuwsgierig naar wie haar heeft kunnen overtuigen vraag ik: ‘Van wie heb je dat geleerd dan?’ ‘Opa Oehoe’ zegt ze glunderend. Opa Oehoe heeft gisteren op ze gepast. ‘Eerst dacht mijn hoofd “ik kan het niet”, maar toen ging ik toch bewegen,’ vertelt ze enthousiast. Tijdens het eten krijg ik nog goed advies van Meike. ‘Mama, zó moet je wortels maken! Zoals óma. Dit is echt hééérrlijk. Oma is de allerbeste kok van de wereld!’

Ook Janne is enthousiast over oma. Bij iedere poging tot toenadering van mij is het ‘Nee! Oóómáá!’ Boekje lezen met mama? ‘Nee! Oóómáá!’ Ze helpt liever oma met de wortels in de keuken. Schone luier nodig? ‘Nee! Oóómáá!’ Toet poetsen na het eten? ‘Nee! Oóómáá!’ Nog even op schoot na het eten? ‘Nee! Papa!’ Papa blijft ook leuk. Een flesje melk voor het slapen? ‘Nee! Oóómáá!’ Naar bed brengen? ‘Nee! Oóómáá!’

Ik denk dat ik komende twee weken goed uitrust bij opa en oma. Misschien is dat net lang genoeg om ook weer interessant te worden.