Meike mocht kiezen vanavond. Aardappels of rijst. Het antwoord weet ik van te voren al. Rijst. En dat is dan geen lekker rijstgerecht. Het liefst alleen een bakje droge rijst. Dus ik leg er wat vlees en groente op een bordje náást. Het vlees gaat natuurlijk eerst op. Voor de vorm. En dan valt Meike aan op de rijst. Droge rijst. Droge zilvervliesrijst. Ik begrijp het niet. Janne wel.

Ik ben erachter dat mijn kinderen in verhouding tot andere kinderen vrij veel met hun handen eten. Een lepel en een vork willen ze wel graag naast hun bord. Voor de sier, denk ik. Het eten gaat met de handen naar binnen. Mijn schoonmoeder heeft ergens gehoord dat ze slim worden van dat knoeien met eten. Dus ik maak me er niet te druk om.

Rijst eten met je handen gaat niet zo makkelijk. Zeker droge zilvervliesrijst niet. Daarom begonnen ze vanavond netjes met de lepel te eten die ik klaar had gelegd. Ook dat is nog best lastig. In ieder geval gaat het niet heel snel. Niet snel genoeg. Dan maar gewoon direct met je mond uit het bakje eten, denkt Meike. Ik begrijp het niet. Janne wel.

Morgen zet ik gewoon twee bakjes rijst in de keuken op de grond. Bakje water ernaast. En even uitlaten natuurlijk. Ze hebben ook beweging nodig.