Het einde van ons leven aan de Noordewierweg nadert. Nog drie nachtjes slapen, dan breng ik Meike en Janne naar opa en oma. Ik heb een aftelkalender. Speciaal voor Meike. Die geeft er niks om. Ik wel.

Ondertussen probeer ik zo veel mogelijk voorraden op te maken. In de vriezer liggen nog Brazillian schnitzels. Die liggen daar al een poosje. Ze zijn namelijk vrij pittig. De eerste keer was niet zo’n succes. Maarja, één plus één gratis. Dus één pakje in de vriezer. Ik weet niet hoe dat bij andere kinderen gaat, maar hier beginnen ze altijd direct aan het vlees. Eerst moet dat vlees op. Meike begint na twee happen te sputteren. ‘Áááh, het is té pittig! Het prikt! Áááh!’ Jacobs tip om er dan een aardappel achter aan te eten wordt genegeerd. Eerst moet dat vlees op. Stug houdt ze vol.

Ik werp even een blik op Janne. Die blikt of bloost niet. Gestaag stopt ze een voor een de stukjes vlees in haar mond. Eerst moet dat vlees op. En Janne eet alles. Met Meike moeten we misschien nog even oefenen. Volgens Jacob eten ze in Nigeria pittig. Net als in andere warme landen. ‘Daar ga je van zweten. Dat is dus verkoelend.’