Vanmorgen vroeg kwam Jacob weer thuis. Wanneer Meike wakker wordt en door heeft dat papa er weer is duikt ze al snel haar koffer in om kleren uit te zoeken. Klaar om deze mooie dag te beginnen. Helemaal onder uit de koffer plukt ze iets donkerblauws met witte hartjes. ‘Kijk papa, mijn junksoep. Ik wil mijn junksoep aan!’ Jacob had hem een paar weken geleden voor haar uitgezocht. Dat had hij goed gezien. Hij stond haar prachtig. En ze had hem tot nu toe ongeveer een halve dag gedragen. Precies zoals ik in de winkel voorspeld had. Kleine meisjes groeien snel. Hij past nu nog nèt. ‘Ik wil deze voor altijd aan mama! Mijn junksoep.’ ‘Natuurlijk, dat mag hoor,’ zeg ik blij verrast. Hij staat haar nog steeds prachtig. ‘Mama,’ vraagt ze nog enigszins ongerust, ‘je kunt hem wel wassen toch? Als er soep op zit kun je hem ook wassen, hè? Daarom heet ‘ie junksoep!’ Ik stel haar gerust. Hij kan gewoon in de wasmachine.

Jacob was nog geen kwartier de deur uit en de junksoep moest weer verwisseld worden voor haar neonroze jurk. Met zilveren streepje. Deze staat haar natuurlijk ook prachtig. Ik vraag me stiekum af van wie ze dat gevoel voor kledingstijl heeft.