Vandaag ging ik mijn nieuwe voornemen uitproberen. De boodschappen ’s ochtends zo vroeg mogelijk doen. De weekend boodschappen alvast zelfs. Jacob doet dat normaal altijd op zaterdagochtend. Dan staat hij om half negen in de supermarkt. Ideaal. Dan is het nog niet druk. En onze dubbele levende wekker staat toch altijd ingesteld tussen zes en half zeven. Bijkomend voordeel, Meike en Janne zijn nog fris en fruitig. Dat gaat vast een boel supermarktdrama schelen.

Ik heb ’s ochtends even tijd nodig om op gang te komen. Maar het was me gelukt. Negen uur in de supermarkt. Verder pakte mijn goede voornemen niet zo goed uit. Ik was nog niet helemaal wakker. Ik moest mijn hoofd goed bij mijn boodschappenlijstje houden. Dat had ik voor de verandering op mijn telefoon gezet. Ik moest dus telkens weer de screensaver eraf halen. En ondertussen Janne in toom houden. Die óf mijn telefoon afpakte. Óf de boodschappen uit de kar hengelde en direct keurde of het te eten was. Óf haar sandalen uit gooide. Óf uit het zitje klom wanneer ik even een boodschap uit het schap pakte.

Meike was natuurlijk ook mee. Die was nog steeds niet helemaal gerust over de grote dino. Ze bleef vrij netjes bij mij in de buurt. Zeuren over wat ze allemaal echt nódig had. En dat bleek vandaag heel veel te zijn. Appeltaart, ijs, snoep, tijdschriften.

Volledig bezweet en verslagen was ik voor tien uur weer thuis. Nog een hele dag te gaan. Dat is op zaterdagochtend met Jacob een voordeel. Vandaag twijfel ik. Ik bedenk me ook dat ik de coucous vergeten ben. Die ga ik een keer aan het eind van de dag halen. Als ze allebei heel moe zijn. En geen weerstand meer kunnen bieden aan mijn krachtige optreden als volleerd supermarktmoeder. Nieuw voornemen.