Die scheet van een papa kreeg vanmorgen een zelfgemaakte wcrolhouder. Mét zijn eigen rol wcpapier. Wat kan een man nog meer wensen?

Vanavond een van zijn favoriete maaltijden. Lasagne. Met courgette. En dat is hier een dingetje. Die courgette. Daarom pureer ik die altijd met een staafmixer, voor ik hem door de saus doe. Mama tevreden. Meike tevreden. Nu zit alleen de staafmixer ergens in onze zeecontainer. In Nigeria inmiddels.

Vooruit, het is vaderdag. Het wordt toch lasagne met plakjes courgette erdoor. Met één snelle blik op haar bord heeft Meike de courgette gespot. Met één snelle blik op Meike’s gezicht zie ik hoe laat het is. Dát gaat ze niet eten. ‘Ik lust geen courgette!’ ‘Maar het is komkommer’ lieg ik. Ik voel me direct schuldig. Dan denk ik weer even aan de Nigeriaanse cultuurcursus. De cultuurtrainer zal trots op me zijn. Dit lijkt me een perfect voorbeeld van een Nigeriaans geoorloofd leugentje. Mijn antwoord was helemaal afgestemd op de situatie. Met het gewenste resultaat. Het bord gaat leeg. Gevoerd door papa. Het is tenslotte vaderdag.

Janne at helemaal zelf. Met haar handen. Zonder kleren aan, enkel in haar luier. Bij Janne gaat het nooit over de vraag óf het er in gaat, maar hóe het erin gaat. Janne at ruim twee keer zoveel als papa. Mocht je morgen een oranje meisje met een heel bol buikje voorbij zien rollen? Dat kan niet missen. Onze jongste dochter. Jammer dat we niet meedoen aan het EK.