Na een heerlijk weekend bij opa en oma gingen we vandaag weer terug naar huis. Al begint ‘huis’ al steeds iets minder als ‘thuis’ te voelen. De terugweg verliep iets soepeler dan de heenweg. Iets stiller vooral. Vrijdagochtend waren we direct na het ontbijt vertrokken. Na het ontbijt is Janne op haar topsnelheid. Haar twee uur vastzetten in een autostoeltje is dan pedagogisch onverantwoord. Voor de terugweg hebben we ons reisschema aangepast. Na de lunch weer terug. Slaapjestijd voor Janne. Theoretisch dan. In praktijk sliep vooral Meike lekker. Janne ook een half uurtje. De luide protesten bleven gelukkig achterwege. 

We hadden nog wat flinke buien onderweg. De ruitenwissers op full speed. Dat ging prima. Meike vond van niet. ‘Mama, we hebben meer zwaaiers nodig! We hebben echt meer zwaaiers nodig!’ Ik weet niet of het zicht daar beter op wordt. Maar het vrolijkt die saaie lange stukken snelweg vast op. 

Eenmaal achter het huis geparkeerd hadden we nog een probleempje. Het regende nog steeds. En Meike en Janne hadden (natuurlijk) geen schoenen aan. Janne inmiddels ook geen sokken meer. ‘Hoe gaan we dat nu doen?’ vraag ik. ‘Gewoon, Janne tillen, en ik op je rug’ oppert Meike. ‘En dan heel hard rennen mama, anders worden we nat!’ Zo gezegd zo gedaan. Wij zijn weer thuis.