Vandaag zijn we naar de eerste verjaardag van ons neefje geweest in Rotterdam. We reden rond 7 uur weer naar huis en ik verwachtte 2 slapende dametjes. Maar het was natuurlijk nog licht. Wie gaat er dan slapen?

‘Mama, mag ik ook even sturen?’ vraagt Meike vanaf de achterbank. ‘Nee Meike, mama stuurt.’ Dat antwoord was veel te kort door de bocht. ‘Waarom niet?’ Ik doe een nieuwe poging. ‘Nou, het is heel moeilijk hoor. Mama heeft heel veel lessen gehad. En geoefend.’ ‘Maar ik wil ook oefenen’ zegt Meike. ‘Ik ben bang dat we dan gaan botsen.’ zeg ik voorzichtig. ‘Ik ga ècht niet botsen mama!’

Ik besluit het rigoureus aan te pakken. Net als met de vraag om een hond. Daar werkt het ook. ‘Nee Meike, autorijden mag als je 18 bent.’ ‘Ok, dan wil ik het als ik 18 ben.’ Een vrouw met visie. Een dochter van haar vader.

Na een half uur komt er toch nog een vraag. ‘Hoe kan je remmen mama?’ Dus toch ook een dochter van haar moeder. Ik hoop dat er in Nigeria ook af en toe even iemand op Jacobs rem trapt.