Vanmorgen vloog er een merel tegen de ruit. Ik wist dat vallen gevaarlijk was! schreeuwt Meike. Ik wist dat vallen gevaarlijk was! schreeuwt ze nog een keer, zodat ze zeker weet dat ook Janne dit heeft begrepen. Janne staat namelijk met een grote grijns achter het raam naar de neegestortte vogel te kijken. Boem! Boem! Boem!

We wachten even af. Hij is dood. Zullen we hem dan maar begraven? stel ik voor. Ja, en dan wurmen zoeken en dan maken we hem weer beter, zegt Meike vol passie. Ze ziet mijn gezicht. Ja misschien moeten we hem dan maar opgraven, past ze haar enthousiasme aan. Opgraven? Begraven. Mijn nieuwe vogelvriendje is dood. Alle emoties kwamen voorbij. Nu heeft ze verdriet. Ze probeert zelf nog even te vliegen. Nee, ik ben geen vogelvriendje. Ik kan niet vliegen. Ze heeft afscheid genomen.