Regelmatig gaat hier in huis het monsteralarm af: “Wááááh! Monsters!!” Over het algemeen kan ik deze monsters heel geduldig het huis uit werken, maar soms is ook mijn monsterlijke geduld even op. Zoals vanmorgen. Meike wilde alleen naar de wc als ik met haar mee ging en naast haar bleef staan wachten tot ze klaar was. Daar had ik geen zin in. Dus het monsteralarm ging af. Jahoor, een monster op de wc. En alle literatuur over opvoeding zegt dat je peutermonsters serieus moet nemen. Voor je peuter bestaan ze echt. Ook op de wc.

“Ok, ik loop even met je mee naar de wc, maar ik vertik het om bij elk plasje naast je te blijven staan wachten”.

Nu hoor ik mijn moeder geloof ik, waar haal ik dat woord ‘vertik’ vandaan? Na even googlen blijkt het ‘weigeren te verrichten’ te betekenen. Dat lijkt in ieder geval in de juiste context geplaatst. Toch stuit ik hier op een generatiekloof. Meike mag dan vernoemd zijn naar mijn moeder, dat vertikken lijkt niet helemaal goed over te komen.

“Nou, maar dan doe ik een hele harde tik terug!”

Toch vertik ik het om ons huis door die monsters te laten terroriseren. Ik denk dat we samen die monsters op de wc maar eens even gaan tikken. Monstertje tik.

Ik zal me ook maar eens in de Afrikaanse monsters gaan verdiepen.