Vanmorgen in de speeltuin had ik het er met een andere moeder over dat Jacob vandaag naar Nigeria was vertrokken. We hadden hem vanmorgen uitgezwaaid met 2 grote koffers en een tas op zijn fiets. Ik vond het een heel Hollands tafereel (fiets), Jacob heel Nigeriaans (al die koffers).

Meike mengt zich net als alle peuters graag in het gesprek: “Ik denk heel vaak aan Nigeria”. Ja, mama ook…

Maar wát zou ze dan denken? Ik denk aan de origami tulpen die ik ga vouwen, de veelkleurige stoffen waar ik van alles van kan naaien, de warmte, de muggen, de uitgesproken expressie op de gezichten van de Nigeriaanse bevolking, de school, enz…

Meike vormt haar beeld uit wat ze opvangt van onze gesprekken, wat haar verteld wordt, en een heleboel fantasie. In Nigeria is het altijd lekker warm dus kan ze elke dag zwemmen. Je kunt niet zomaar water uit de kraan drinken, dus we moeten daar op zoek naar de kraan waar je wel uit kunt drinken. En papa, dat is een grote held. Die maakt melk voor alle kinderen in Nigeria. Ze vindt wel dat zij nu eindelijk eens aan de beurt is om naar Nigeria te gaan. Eventjes geduld nog.