Nu Meike nog 3 is zijn er van die dagen dat ik relaxt kan opstarten (illusie). Lekker ontbijten in je piama, extra kopje koffie, heerlijk. En dan ontstaat er een probleem. Dat elke keer weer ontstaat. Helaas vergeet ik steeds dat aankleden vóór het ontbijt veel relaxter is. Er komt namelijk een punt dat je die koffie op hebt, naar buiten wilt, de buurvrouw langs komt. Aankleden dus. Nu moet ik zeggen dat onze benedenverdieping aardig dreumes/peuterproof is, toch is het altijd wat ongemakkelijk om Meike en Janne daar zonder toezicht even alleen te laten (remember het wcborstel incident).

Goed, ik had vanmorgen heerlijk relaxt in mn piama ontbeten, koffie gedronken, enz. Meike en Janne waren hondje aan het spelen. Meike het baasje, Janne de hond, die vrijwillig haar eigen riem vast hield. Om haar nek knopen mocht helaas niet van mij, tot grote teleurstelling van Meike. Geen vuiltje aan de lucht, dus ik zag mijn kans. Ik glipte naar boven. Beneden was het een flink kabaal, dat was een goed teken. Bij mijn sokken aangekomen werd het stil beneden. Dat is nóóit een goed teken. Op naar beneden. Daar liep Janne met het zoutmolentje en Meike met het peper molentje. Vol overgave waren ze bezig zoveel mogelijk peper en zout door de kamer te verspreiden. “Nee!” “Maar mama, we maken een spoor dat we kunnen volgen!”…

Snuffelen dan maar. Een beetje wennen aan pittige peper is wel goed voor de Afrikaanse smaak ontwikkeling. Hatsjoe!